Walter Trout — Concert reviewDe Bosuil 3-4-2007Dat Walter Trout inmiddels als een wandelend bluesinstituut op zich beschouwd mag worden, zal voor de echte bluesrockfanaten niet als een verrassing komen. Zijn loopbaan overspant een kleine 35 jaar muzikale geschiedenis, waarin hij met vele bekende grootheden uit het genre het podium mocht delen zoals John Lee Hooker, Joe Tex, de leden van Canned Heat en John Mayall. Bij de laatste zou hij gedurende vijf jaar furore maken als spraakmakend gitaarvirtuoos in diens begeleidingsband The Bluesbrakers. Bij toeval werden Walter’s zangkwaliteiten ontdekt, toen hij op een avond de plaats in mocht nemen van een zieke John Mayall. Een aantal aanwezige mensen van een Deens label waren dermate onder de indruk van het talent van Walter dat ze hem aanboden een eigen band samen te stellen met de belofte van een tour door Scandinavië. Na ampel beraad werd het aanbod aangenomen, waarna in aansluiting op de beloofde tour in 1990 het eerste album, getiteld ‘Life In The Jungle’, het levenslicht mocht aanschouwen. Wat naast het bevlogen, rauwe gitaarspel van Walter aan dit werkje opviel, was dat het een viertal live nummers bevatte. Dit lijkt opmerkelijk, maar degenen die Walter al eens live hebben zien spelen, begrijpen het maar al te goed. Pas op het podium komt zijn dynamiek tot vol wasdom. Deze avond was het niet anders. Met de vlotte opener ‘She’s Out There Somewhere’ sloeg de vonk vanaf het podium naar de zaal meteen over. De voor deze gelegenheidstour tot een powertrio afgeslankte formatie had er zin in en bassist Rick Knapp en drumbeest Joey Pafumi creëerden met hun solide riffs en roffels de perfecte ondergrond, waarop Walter zijn niet misselijke kunsten kon vertonen. Als vanouds werden de snaren woest gegeseld en was het genieten geblazen van soms lang uitgesponnen solo’s. De interactie met het publiek was uitstekend en bij tijd en wijle komisch wanneer Walter zeer adrem reageerde op hem toegeworpen opmerkingen van mensen die volgens hem te diep in het glaasje hadden gekeken en derhalve niet van nieuw geestrijk vocht voorzien mochten worden. Ook de podiumpresentatie loog er niet om, zeker niet op de momenten dat Walter freaky geluiden uit zijn gitaar te voorschijn toverde en geheel synchroon daar mee gekke bekken trok die deze geluiden perfect visualiseerden. Halverwege de set werd manager Andrew Elt zoals zo vaak ten tonele gevoerd om een tweetal nummers mee te zingen. Zoals wellicht bekend maakte deze vanaf eind jaren 80/begin jaren 90 faam als de frontman van de Nederlandse hardrockband Sleeze Beez, die met de single ‘Stranger Than Paradise’ zelfs tot de hitlijsten wist door te dringen in zowel binnen- als buitenland. Hoewel dit dus alweer enige tijd geleden is, bleken de stembanden van Andrew nog immer goed geolied en wist hij de geoffreerde bluesmelodieën krachtig te ondersteunen zoals hij bij zijn tweede opkomst tegen het eind van de show in het soulvolle ‘Going Down’ uitstekend bewees. Ook niet onvermeld mag blijven de werkelijk sublieme drumsolo van Joey. Normaliter zijn dit soort intermezzo’s de gelegenheid bij uitstek om de blaas van de nodige ballast te gaan ontdoen, maar in het geval van Joey is dat zeker niet aan de orde. De kleine man met de vliegensvlugge polsbewegingen hanteert een opmerkelijke stijl vanwege de cimbalen die vrij hoog boven zijn hoofd hangen en verloochent met zijn harde klappen en trucjes met de sticks zijn hardrock verleden allerminst. Het publiek vond het allemaal prachtig en stak de goedkeuring bepaald niet onder stoelen of banken. Helaas was de show met deze solo reeds bijna ten einde. Nog slechts twee nummers restte er, waarvan de cover ‘Not Fade Away’ van Buddy Holly als toegift werd gebracht. Voor wie niet genoeg kan krijgen van Walter en zijn Radicals, in November doet hij Nederland weer aan. Setlist
Bas Kanij |
| pictures of this concert > |